I rzekł Pan do Mojżesza i do Aarona w ziemi egipskiej, mówiąc: Ten miesiąc będzie wam początkiem miesięcy, będzie wam pierwszym miesiącem roku. Powiedzcie całemu zgromadzeniu Izraela, mówiąc: Dziesiątego dnia tego miesiąca weźmie sobie każdy baranka dla rodziny, baranka dla domu. Jeżeli zaś rodzina jest za mała na jednego baranka, niech dobierze sąsiada mieszkającego najbliżej jego domu według liczby osób; według tego, ile każdy może zjeść, należy liczyć osoby na jednego baranka. Ma to być baranek bez skazy, samiec jednoroczny. Może to być baranek lub koziołek. Będziecie go przechowywać do czternastego dnia tego miesiąca; i zabije go całe zgromadzenie zboru izraelskiego o zmierzchu. I wezmą z jego krwi, i pomażą oba odrzwia i nadproże w domach, gdzie go spożywają. Mięso jego upieczone na ogniu spożyją podczas tej nocy; jeść je będą z przaśnikami i gorzkimi ziołami. Nie jedzcie z niego nic surowego ani ugotowanego w wodzie, lecz tylko upieczone na ogniu w całości: głowa razem z odnóżami i częściami środkowymi. Nie pozostawiajcie z niego nic do rana, a jeśli z niego zostanie coś do rana, spalcie to w ogniu. A w ten sposób spożywać go będziecie: Biodra wasze będą przepasane, sandały na waszych nogach i laska w ręku waszym. Zjecie go w pośpiechu. Jest to ofiara paschalna dla Pana. Tej nocy przejdę przez ziemię egipską i zabiję wszystko pierworodne w ziemi egipskiej, od człowieka do bydła, i dokonam sądów nad wszystkimi bogami Egiptu: Ja, Pan. A krew ta będzie dla was znakiem na domach, gdzie będziecie. Gdy ujrzę krew, ominę was, i nie dotknie was zgubna plaga, gdy uderzę ziemię egipską. Dzień ten będzie wam dniem pamiętnym i będziecie go obchodzili jako święto Pana; będziecie go obchodzili przez wszystkie pokolenia jako ustanowienie wieczne.
2 Księga Mojżeszowa 12,1-14
„Dzień ten będzie wam dniem pamiętnym i będziecie go obchodzili jako święto Pana; będziecie go obchodzili przez wszystkie pokolenia jako ustanowienie wieczne.” (2 Mż 12,14) Takie polecenie, dotyczące święta Paschy, otrzymał naród izraelski od Boga w Egipcie. Dlatego też gdziekolwiek Żydzi żyją, dokądkolwiek się udają, zbierają się w święto Pana przy paschalnym stole, który nakryty jest najlepszym obrusem. Na stole znajduje się kawałek mięsa z kością jako przypomnienie ofiar paschalnych składanych w świątyni. Gorzkie zioła – zwykle tarty chrzan i nać zielonej pietruszki oraz naczynie ze słona wodą jako symbol gorzkiego życia w niewoli i smaku łez. Pieczone jajko – symbol zbiorowego losu ludności, symbol płodności i woli przetrwania. Mieszanka owoców i orzechów zwana charoset – symbol zaprawy używanej do budowy przez uwięzionych w Egipcie Izraelitów. A także przaśny (niekwaszony) chleb – maca nakryta ozdobną serwetką. Przy każdym nakryciu znajduje się kielich do czterech błogosławieństw, symbol czterech zapowiedzi, które usłyszał Mojżesz na pustyni przy gorejącym krzewie. „Jam jest Pan; Ja was uwolnię od ciężarów nałożonych przez Egipcjan i wybawię was z ich niewoli i wyzwolę was wyciągniętym ramieniem i przez surowe wyroki. I przyjmę was za swój lud, i będę wam Bogiem,…” (2 Mż 6,6-7) Na środku stołu stoi kielich dla proroka Eliasza jako zwiastun nadejścia Mesjasza.
Wieczerzę Paschalną rozpoczyna kobieta zapaleniem świec i modlitwą kierowaną do Boga. W czasie posiłku najmłodszy syn stawia pytanie o znaczenie obchodzenia Święta Paschy: „Czym ta noc różni się od innych?”. A wtedy ojciec opowiada całą historię niewoli i wyjścia Hebrajczyków z Egiptu. Uroczystej kolacji towarzyszy również śpiewanie psalmów.
Mamy Wielki Czwartek – Pamiątkę Ustanowienia Wieczerzy Pańskiej. Ostatnia Wieczerza była w istocie kolacją paschalną, świętem Pana, które co roku na pamiątkę wyjścia z niewoli egipskiej Żydzi obchodzili na przełomie naszego marca i kwietnia. Również Jezus wraz ze swoimi uczniami, zasiadł do wieczerzy paschalnej, jak nakazywał zwyczaj.
Jezus nadał temu wieczorowi nowe znaczenie, wiążąc go ze swoją nadchodzącą śmiercią. Podczas paschalnej kolacji ustanowił Wieczerzę Pańską. Wziął chleb i powiedział: „Bierzcie, jedzcie, to jest ciało moje.” (Mt 26,26) Następnie wziął kielich i powiedział do swoich uczniów: „Pijcie z niego wszyscy; albowiem to jest krew moja nowego przymierza, która się za wielu wylewa na odpuszczenie grzechów.” (Mt 26,27-28) Krew Jezusa – Bożego Baranka jest krwią przelaną za nas na odpuszczenie grzechów, a jego ciało, ciałem za nas wydanym. Jest to nowe przymierze darowane nam przez Boga. Jeżeli przyjęliśmy warunki tego przymierza, mamy udział w społeczności Jego ciała i Jego krwi. On jest wypełnieniem słów z 2 Księgi Mojżeszowej 6,6-7: On nas uwolnił, On nas wybawił, On nas wyzwolił, On nas przyjął! Z tą świadomością i wdzięcznością możemy przystępować do Stołu Pańskiego – Wieczerzy, do której Zbawiciel każdego zaprasza.
Bieg tegorocznych zdarzeń i związane z nimi następstwa ograniczyły nam w znacznym stopniu uczestnictwo w Wieczerzy Pańskiej. Poddani ograniczeniom nie jesteśmy bynajmniej pozbawieni społeczności z Jezusem Chrystusem. Pogłębiajmy zatem naszą relację z Panem, umacniając się czytaniem Bożego Słowa i modlitwą. W ciszy i skupieniu każdego dnia przychodźmy do Boga z wyznaniem naszych grzechów i prośbą o ich przebaczenie. Amen.
ks. Roman Kluz